احرام دل

مدتهاست نمی نوشتم مانده بودم چه بنویسم ولی دیدم محرم درراه است .وبعداز غدیر توفیقی شد در محضر

استاد فاطمی نیا پای منبرش بنشینم و گوش دل به حرفهایش بدهم .مدتی بود با خودم نمی توانستم خلوت

کنم. بمحض بالا رفتن از منبر دلم ریخت گویا قساوت دلم یکدفعه ازبین رفت .سبک شدم ودرحین صحبتهایش

خلوتی کردم گویا تو مسجد کسی نبودو...

باخود فکر می کنم آخر به کجاخواهیم رسید ؟ چه خواهیم کرد؟وقتی غوری در اوضاع واحوال روزگار می کنم چنان

نهیبی از درونم بر می خیزد که همه چیز فراموشم می شود.بگذریم ماه محرم فرا می رسد .عده ای آماده

احرام بستن می شوند.پرچم های عزا برافراشته می شود .خدایا آیا بازهم در این ماه متوجه می شویم وباز

بعداز سپری شدن همان خواهم بود .یا تغییری خواهم داشت.((خدایا تو به من چگونه زیستن را بیاموز چگونه

 مردن را خود خواهم آموخت)) چرا که انسان آنچنان می میرد که زندگی می کند.بیایید در این ماه احرام بر

دل ببندیم و با توسلات خود را پاکتر کنیم تا شایسته حضور در محضر حق باشیم. انشاالله