دلنوشته

 

                                                                     

 

با آرزوی قبولی طاعات و عبادات همه بزرگواران و دوستان عزیزکه مارا در رونق وبلاگ یاری دادند.

تابستان امسال مهمانان ارجمندی داشتیم بزرگوارانی به صلابت کوه ؛ دلایی داشتند به زلالی آب دریا و شفافیت ایینه. معصومیت بچه ها مارو بر آن داشت تا بهانه ای برای تقدیم هدیه ای داشته باشیم لذا بدین منظور مسابقه ی دلنوشته ای با رهبر معظم انقلاب را ترتیب دادیم .مربی مربوطه که فردی.... می نمود علی رغم اصرار بنده اطلاع رسانی ضعیفی داشتند و خودشان را مستحق جایزه می دیدند.ولی تعداد کمی که دل نوشته های خود را دادند دیدم که اصالت هر چیزی به گوهر وذات هر شی است بچه ها به صداقت حرف دلشان را نوشتند که در ذیل یکی از آنها می آورم که انشاالله با دعای شما عزیزان در محضر شهدا شرمنده نباشیم.

 

     ========================================================

                                             بسم الله الرحمن الرحیم

با تقدیم سبدی از گل مریم و دادن پیکی به شاپرک ها سلامی از اعماق قلبم برایتان می فرستم واز خداوندتبارک و تعالی برایتان سلامتی و تندرستی طلب می کنم.

نمی دانم از که و از کجا برایتان بگویم .وقتی به شهرمان آمدی از شوق و مسرت در آسمان رویا هایم پرواز می کردم وبه خودم وکشورم می بالیدم .برایتان نامه ای نوشتم و از خوبی ها و الطاف خداوند و بی نیازی خانواده ام گفتم اما حال از گریه های شبانه ام؛ از بی قراری هایم واز تنهایی هایم  از چه برایتان بگویم از اینکه روزگار جاده ی صاف خانواده ام را به جاده ایی سنگلاخ و خاکی ر هنمون گشته است از اینکه دیگر تکیه گاهی ندارم  .از اینکه بچه ها برای پدرشان سوغاتی می خرند ولی دیگر پدری در انتظارم نیست که من از مسافرت برگردم و به همراه سوغاتیم مرا در بغل بگیرد و با فشار آغوشش عواطف پدری را در تما می وجودم تزریق کند.از اینکه می بینم پدرها دخترشان را محبت می کنند از اینکه وقتی چشم های برادر دو ساله ام را می بینم  آن قدر با دیدن اوا ندوهگین می شوم که دیگه حالی برای کارهای روزانه ام ندارم .از اینکه به آرزوی درس خواندن در بهترین  رشته های دانشگاه فکر کنم و همه وهمه بکاه شدند.

کشیدن بار سنگین غصه ها برایم آسان نیست من تاب ندارم و توان مقاومت ندارم امیدی به جاودانگی و موفق بودن خود ندارم .پدرم یک پدر نبود یک سرهنگ و پاسدار و جانباز این مرز و بوم  پدری که وقتی کنارم می نشست برایم از خوشی و خوبی روزهای جنگ و سختی های آن برایم سخن می گفت از ارزوهایش از امید هایش و از آرزوهایی که برای بچه هاش داشت . حالا من مانده ام و یادی از خاطره های بی پایان  که هرروز مرا چون یخ آب می کند.

تنها آرزویی که دارم دستی از محبت نه از ترحم به سویم دراز شود و تکه های قلبم را به هم بچسباند و به من قوت قلب دهد.

 

                                                                                                       فرزند شهید